فرهنگ به‌مثابهٔ احتضار هنر

شایان عسگری در سال ۱۹۹۱ فردی به نام ژاک لانگ در سمت وزارت فرهنگ فرانسه دست به اصلاحاتی زد که بعدها یعنی تا به امروز فرانسویان از او به‌عنوان ناجی فرهنگ فرانسه نام می‌برند. او رویه‌ای را پیش گرفت خلاف جریان نام شاخص دیگری در فرهنگ فرانسه به نام آندره مالرو. او که در دوران ریاست جمهوری دوگل و دههٔ شصت مشغول به کار بود به‌نوعی سیاستی را در پیش گرفت که ثمره‌اش آخرین نسل درخشان از هنرمندان فرانسوی بود که در فاصلهٔ دههٔ شصت تا دههٔ نود آخرین کوشش‌هایشان را برای حیات هنری کردند که به قول فرانسویان امروز، ژاک لانگ فرهنگ را از…

بصیرت تی. اس. الیوت: آیندهٔ طراحی شهری

جدیدترین مقاله الکساندر کاتبرت (2020) ترجمه از دانیال حقیقی مسئلهٔ تَنر «تامل بر گذشته و نظر داشتن به آینده است: جایگاه طراحی شهری و تحقیق و پژوهش در این حوزه در سال 2030 کجاست؟» عمدهٔ چالش در اینجا، بررسی یک موضوع بوده – مبنای نظری برای یافتن پاسخمان. فقط نظریه می‌تواند تفاوت میان دیدگاه روشن حرفه‌ای و آرای مرخص از موضوع را مشخص کند که در اکثر موارد شگرفی روش‌های ارزیابی برای رویارویی با واقعیت امر را هم می‌سازد. این نکته به معنای آن نیست که تجربه، کارهای عملی و دیدگاه‌های متخصصین مهم نیستند. ولی آن‌ها همگی برآمده از…

خروج از قصر خون‌آشامان

نوشته‌ای از مارک فیشر مترجم آراز بارسقیان تابستان امسال به طور جد درصدد دوری از هرگونه درگیری سیاسی بودم. به خاطر کار زیاد خسته شده بودم، دیگر نمی‌توانستم فعالیت مولدی داشته باشم، خودم را در حال گردش در شبکه‌های اجتماعی می‌دیدم، حس افسردگی و خستگی‌ام داشت زیادتر می‌شد. توییتر «چپ‌ها» گاهی می‌تواند منطقه‌ای مأیوس‌کننده و رقت‌باری باشد. پیش‌تر امسال، چندین طوفان توییتری پروپیمان رخ داد، در این طوفان‌ها برخی از شخصیت‌هایی که به نام چپ می‌شناسند را محکوم کردند و ازشان خواستند از خودشان دفاع کنند. با اینکه حرف این اشخاص…

آقا رضا به پیونگ یانگ می‌رود

نگاهی به کتاب نیم دانگ پیونگ یانگ آراز بارسقیان دیده‌اید فشفشه می‌فرستند هوا؟ نه منظورم این ترقه‌های ارزان قیمتی نیست که بچه‌های محل دَر می‌کنند یا از آن مُدل اکلیل‌سرنج‌هایی نیست که کامبیز لاشیِ خدابیامرز، به من و بقیهٔ بچه محل‌ها می‌انداخت تا باهاش نارنجک‌هایی بسازیم که نزده «می‌چسیدند.» نه، منظور چیزی در این حد و حدود است: مگر چه خبر شده؟ هیچی. یک انسان ایرانی، رفته به یکی از «رازآلودترین» کشورهای جهان، تا کنجکاوانه و پوینده و جوینده سفرنامه‌ای بنویسد که در جهان تک باشد. واو... خب…

کوید ـ ۱۹، فلاسفه در برابر اپیدمی: ما گونه‌ای هستیم که به‌حساب نمی‌آید.

اسلاوی ژیژک مترجم شایان عسگری   در آخرین لحظات زندگی، روان‌پزشک الیزابت کابلر-راس دیاگرام مشهوری را از پنج مرحله ارائه می‌دهد که از طریق آن‌ها عبور می‌کنیم به زمانی که یاد می‌گیریم، ما در دوران احتضار نسبت به یک بیماری هستیم: انکار و حاشا («نه این ممکن نیست، نه این برای من اتفاق نمی‌افتد!»)، عصبانیت («چرا این باید برای من اتفاق می‌افتاد؟»)، چانه‌زنی («اگر تنها می‌توانستم کمی بیشتر زنده بمانم، فقط به‌اندازه‌ای که فرزندانم فارغ‌التحصیل می‌شدند.»)، افسردگی («خواهم مرد، پس چرا ادامه دهم؟») و پذیرش («حالا که نمی‌توانم کاری…